25/08/51

ฮิ้ว~~~

ตอนหม่ำมื้อเที่ยงวันนี้

เราได้ช่อดอกไม้ - กุหลาบขาว...

แอบคิดแว๊ปนึงว่า อืม...เคยอ่านความหมายของดอกไม้มา
เค้าบอก กุหลาบขาว มันรักบริสุทธิ์ ออกแนวเพื่อนนี่หว่า...

และเธอก็บอกมาว่า กุหลาบแดงในร้านมันดอกเล็กไป
แล้วพี่โอ๊ตศ์ ก็เหมาะกับสีขาวมาก...

(โอ๊ว...เขิน ได้อีก)

****
ผ่านอะไรๆ มาเยอะ... กว่าจะถึงวันนี้

สุข ทุกข์ ยิ้มบ้าง มีน้ำตาบ้าง

ไว้มา Edit อีกทีแล้วกัน

เขียนไม่ออกหน่ะ...

****

รอที่รักมาเขียนบ้างดีกว่า

OK?

ตั้งแต่เดือนเกิด ถึงเดือนนี้... ก็ 4 เดือนแล้ว

มีอะไรหลายๆ อย่างที่เปลี่ยนแปลง...ไปในทางที่ดี

*สิ่งที่เปลี่ยนไป

เราได้มีบ้านใหม่... บ้านของเรา ไม่ใหญ่โต แต่น่ารัก

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย... ที่มนุษย์เงินเดินตัวเล็กๆ อย่างเรา

จะมีบ้านในฝัน... แต่ฝันเป็นจริงแล้ว

ต้ อ ง ข อ บ คุ ณ ที่ รั ก

ที่ร่วมฝ่าฟันด้วยกันมา... ทั้งทุกข์-สุข

จำได้มั้ยที่เค้าสัญญากับที่รักไว้ว่า...

เราจะต้องมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

เค้าสัญญาว่าจะไม่ให้ที่รักต้องลำบาก

และ คำขอร้องที่ว่า... อดทนรออีกนิดนึงนะ

เค้าสัญญาว่ามันจะดีขึ้น...

กำลังจะครบ 2 ปี เดือนหน้าแล้ว

เค้าหาบ้านใหม่ให้แม่ และให้เราได้แล้ว

แม่ก็สุดแสนใจดี ยกห้องนอนใหญ่ให้เรา

ด้วยเหตุผลที่ว่า

"เราอยู่กัน 2 คน อยู่ห้องใหญ่เถอะจะได้ไม่อึดอัดของก็เยอะ"

(ห้องของเรา)

ในที่สุดเราก็จะอยู่กันแบบครอบครัวจริงๆ แล้วสินะ

เป็นสิ่งที่รับการครบรอบ 2 ปี ที่สวยงามสำหรับเค้า

เค้าสัญญาว่าจะดูแลที่รักให้ดี...กำลังทำอยู่ และจะพยายามให้ดีขึ้นไปอีก

แต่ที่รักคงจะต้องปรับตัวอยู่บ้าง เค้าเข้าใจที่รักนะ

แต่เค้ามั่นใจว่า วันนึง ที่รักจะสามารถรู้สึกได้ว่า

นี่คือ "บ้านของเรา" ไม่ใช่ "บ้านของฉัน/เธอ"

ปล.

- เรื่องดีๆ ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นได้ เพราะความศรัทธา

ถ้าเรามี "ศรัทธา" ที่มากพอ ทุกสิ่งก็เกิดขึ้นได้

- ขอบคุณผู้ที่นำความศรัทธามาให้อยู่เสมอ

- ขอบคุณทุกๆ สิ่งที่ทำให้ป๋มมาถึงวันนี้คับ

- "นู๋จะเป็นเด็กดี...จากนี้ และตลอดไป"

แถมท้าย

ขอเห่อหน่อยนะ...

"น้องแจ๊สของฉ๊านผ่อนหมดแว๊ว ว ว ว ว"

Special Note

ด้านในบ้านยังรกอยู่... ยังจัดไม่เสร็จเลย

เลยยังไม่กล้าถ่ายรูปมา

by Oats.

โตเป็นผู้ใหญ่ขื้นอีก 1 ปี แระน่ะ

หนึ่งขอให้ พี่โอ๊ตมีความสุข สมหวัง

ปราศจากโรค และ อันตรายทั้งปวง

ทำ Thisis เสร็จทันเวลาน่ะจ๊ะ

และขอให้ในทุกๆปี มีเราคอยอยู่เคียงข้างกัน

อวยพรวันเกิดให้กันอย่างนี้ตลอดไป เทอญ.

หนึ่ง ไม่มีของขวัญพิเศษอะไรจะมอบให้

มีแต่รักและหวังดีอย่างล้นปรี่ หวังว่าคงมะน้อยใจน่ะ

*********

ตอนนี้ รู้สึก เซร็ง งัยมะรู้บอกมะถูกว่ะ

มีอารายเข้ามารุม ๆ ๆ เต็มไปหมด บางที

รู้สึก สับสน วุ่นวาย อยากจะหนีไปไหนไกลๆ

ไปพักสมอง เพื่อจะดีขื้น

แต่ มันเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ เพราะมีแต่งาน ๆ ๆ

ซึ่งหลายๆ คนก็คงเป็นเหมือนกัน

แต่ก็มีอยู่เรื่องนึงน่ะ ที่ไม่เคยทำให้หนึ่งกลุ่มใจ

แต่มันกลับเป็นกำลังใจได้ดีเลยทีเดียว

นั่นคือ "การที่ได้มีเธอ" มันวิเศษสุดรู้มั้ย

*****

สุดท้าย

รักครอบครัวที่สุด..

ดีใจที่มีเธอ

รัก Tantradevalai..

ภูมิใจที่ได้พบ เจ้าบ้าน

และเป็นเกียรติที่ได้เป็นลูกศิษย์..

สวัสดีคับ...สวัสดีปีใหม่...ตรุษจีน...วาเลนไทน์ 2008

หายไปนานเรย นานมั้ย?? ไม่ได้เติมฟูลครับ

แต่ไปเที่ยวมากระจาย ไปมา 2 ทะเลแล้ว...

ในภาพนี่ทะเล"ตราด"คับ ไปมาตอนเดือนมกราคม กับที่ออฟฟิต

(ตอนนี้ก็ยังไม่ได้เติมฟูลนะเนี่ย)

ได้ข่าวมาว่าเค้าให้ทดลองระบบ ขอทดลองกะเค้าด้วยคนนะ

+++

เพื่อนๆ สตอรี่ไทย ลืมกันไปแล้วมั้ง 5555

ไป ลัล..ลา อยู่ใน Hi5 อยู่แป๊บนึง

แต่หนึ่งไม่ค่อยปลื้ม กลับมาอยู่บ้าน สตอรี่ไทยดีกว่า

จุดเริ่มต้นของการเขียนไดอารี่ของเรา...

โอ๊ต-หนึ่ง ยัง In Love เหมือนเดิมครับ

***

อัพครั้งนี้อาจเหมือนอัลบั้มรูปมากกว่า

เพราะเค้าว่ากันว่า "รูปหนึ่งรูป..แทนถ้อยคำนับร้อยพัน"

งั้นรูปเพียบ..แทนถ้อยคำนับหมื่นคำ 5555 (ถูๆไถๆไปน้อคนเรา)

***

เหมือนเป็นช่วงเก็บตกเหตุการณ์ สำคัญๆ
ณ ช่วงเวลาต่างๆ ที่หายไป (ไม่ได้มาอัพ)

ตั้งแต่ คริสมาสต์ แหน่ะ
ไปฉลองคริสมาสต์ + ครบรอบ 1 ปี 4 เดือน
ณ คริสตัล พาร์ค (เลียบทางด่วนรามอินทรา)

***

รูปตอน เคาท์ดาวน์ปีใหม่ 2008
เป็น Happy Birthday ของดาร์ริ้ง ด้วยเลย
(( แฟนฉัน...เกิดวันสุดท้ายของปี ))

***

แล้วก็ทะเลตราด เดือน มกราคม..

กุมภาพันธ์ ก็ไปทะเลอีก... แต่รูปยังอยู่ในกล้องเลยครับ

Special Note

- ขอบคุณ..พระเจ้าที่ส่งเธอมา

- เราจะเดินไปข้างหน้า...ด้วยศรัทธาและจุดหมายเดียวกัน

EDIT BY 1. :20/02/51

หะ หะ หนึ่ง กลับ มะ อะ แว้ววว คร๊าบบบ

หายไปไม่ได้หมายความว่าไม่คิดถึง ไดอารี่ ที่รักน่ะ

คิดถึงอยู่ตลอด แต่ด้วยหน้าที่และการงานมากมายทำให้มะค่อยมีอารมณ์มาเขียน

และไม่ได้เติมฟูลด้วย แต่ก็ยังเข้ามาอยู่เรื่อยๆว่ามีไผที่คิดถึงเฮาบ้าง

ขอบคุณน้องๆ เพื่อนๆ ที่ไม่เคยลืมกัน

นี่ก็เพิ่งผ่านวาเลนไทม์มาใช่ป่ะ ขอให้ทุกคนมีคนรักที่ดี (ถึงไม่ดีก็รู้ว่ารัก) 555

พรุ่งนี้วัน มาฆบูชา มีใครไปทำบุญบ้างป่าวน้อ

อยากทำอ่ะ แต่มะรู้ว่าจะตื่นไหวมั้ย จะลองดู!!

วันเวลาที่หายไป เรายังคงรักกัน มีความสุขกันไม่เว้นแต่ล่ะวันเนอะที่รัก

เที่ยวเหมือนเดิม แต่กินเยอะกว่าเดิม เพราะตอนนี้หนึ่งกลายเป็นคนอวบ

ระยะสุดท้ายไปเรียบร้อยแล้ว ใครมีสูตรลดน้ำหนักเด็ดดวง บอกกันบ้างก็ดีน่ะ

เมื่อต้นเดือนหนึ่งก็ไปเที่ยวทะเลมาอีกแระ (ยังไม่ได้เอารูปมาลงคอมฯ )

แต่คราวนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง

เพราะไปกะ พ่อ แม่ น้องโน๊ต น้องนิ น้องเจ้านาย และที่รัก ที่เป็นคนดี

เป็นสารถีขับรถให้ตั้งไกล ที่รักน่ารักมากรู้มั้ย พาครอบครัวเค้าไปเที่ยว

ได้คะแนนจาก พ่อ กะ แม่ เพียบล่ะที่เนี้ย คราวหน้าพาไปอีกน่ะ

เอาล่ะ เรามาดูรูปตอน ทะเลที่ตราด กันดีกว่า

หาดราชการุณ ณ เวลาบ่ายๆ

ยามเย็น ดูพระอาทิตย์ตก (โรแม้น....555)

เด๋วจะบรรยายอีกมุมนึงให้อ่านล่ะกัน

มุมที่ พี่โอ๊ตป่วย อดเล่นน้ำเลย.....

เป็นบรรยากาศตอนเช้าที่ ทะเลนิ่งมาก ในน้ำเหมือนกะน้ำในสระว่ายน้ำเลยอ่ะ

ตอนแรกหนึ่งก็ว่าจะไม่เล่นแต่ก็อดใจไม่ไหวจริงๆ ก็เลย เอาว่ะ เปียก ก็ เปียก

 พร้อม

 ตู้มมมม

และ ที่รัก ก็ได้แต่อ่าน a day รอ ในขณะที่เค้าเริงร่าเป็นปลาโลมาอยู่ในทะเล เพราะที่รักไม่สบาย

น่าสงสารแต่ก็โดนใช้ให้เป็นตากล้องอยู่ดี

แค่นี้ก่อนแระกันเนอะ เคยมีน้องในสตอรี่ไทยบอกว่า...

ได Oat1. มีแต่ เที่ยว..เที่ยว..เที่ยว

สงสัยจะจริง

ps. i love Oat.

ก่อน อื่น สวัสดี ค่ะ ชาว สตอรี่ไทย ทุก ท่าน

คิด ถึง    Oat1.Storythai.com  มาก มาย

ได้ เข้า มา อ่าน ที่ พี่ โอ๊ต อัพ ให้ แล้ว ก็ ซึ้ง

และ ได้ อ่าน คอม เม้น จาก เพื่อน ๆ น้อง ๆ ที่ ให้ กำ ลัง ใจ

ยิ่ง รู้ สึก อบ อุ่น หาย ดี วัน ดี คืน เลย น่ะ เนี้ย

แต่ ก็ ไม่ เข้า ใจ เหมือน กาน ว่า

จน ป่าน นี้ แล้ว ทาม มาย มัน ยัง ไม่ หาย เจ็บ

เด๋ว จะ เล่า ให้ ฟัง แล้ว กาน เพื่อ เพื่อน ๆ น้อง ๆ จะ มี อะ ไร บอก พี่ หนึ่ง บ้าง

อา การ ของ หนึ่ง ตอน แรก ก็ ปกติ น่ะ พอ ผ่า ตัด เสร็จ



วัน แรก ก็ ลุก เดิน เลย

วัน ที่ สอง ก็ เดิน ได้ รอบ โรง บาล แล้ว(อยาก กลับ บ้าน)

วัน ที่ สาม ก็ ขอ กลับ บ้าน

อยู่ ที่ ห้อง ก็ เดิน ทุก วัน ขับ ถ่าย ปกติ ดี พอ ครบ อาทิตย์

ก็ ตัด ไหม ปกติ เดิน ได้ คล่อง แล้ว ไม่ เจ็บ แผล ไม่ ปวด ท้อง เท่า ไหร่

แต่ วัน ที่ ตัด ไหม  ก็ ถาม หมอ ว่า เนี้ย ทาน อะ ไร ได้ เป็น ปกติ หรอ ยัง
(หลังจากอดข้าวมาเกือบสอง อาทิตย์กิน แต่ข้าวต้ม)

หมอ ก็ บอก ว่า ทาน ได้ หมด แล้ว ไม่ มี ปัญ หา ไอ้ เรา ก็ นี่ เลย

"หมี่ซั่ว" เลย

โดย ไม่ รู้ ว่า มัน จะ เกิด อา ราย ขึ้น กะ ตัว เอง

ทาน เสร็จ ได้ ไม่ ถึง สอง ชั่ว โมง หรอก ปวด ท้อง มาก ปวด บิด ไป หมด เลย

เรา ก็ สง สัย ว่า อาหาร เป็น พิษ รึ ปล่าว

(ก็ รอ ถ้า อาหาร เป็น พิษ ก็ ต้อง ถ่าย ท้อง อ๊วก และ ไข้ ขึ้น)

แต่ ก็ ปล่าว ก็ เลย กิน ยา ลด กรด กะ ยา เคลือบ กระ เพาะ

เพราะ เพื่อน ที่ เป็น พยาบาล แนะ นำ มา

อด ทน ปวด ท้อง จน ถึง เช้า ไข้ ขึ้น แต่ ไม่ ถ่าย

เพื่อน คน เดิม ก็ แนะ นำ ให้ กิน ยา แก้ ปวด ท้อง

ของ คน ที่ เพิ่ง ผ่า ตัด ไส้ ติ่ง

(จำ ชื่อ ยา  มะ ได้ ว่ะ) เพราะ หมอ บอก มา อีก ที

กรู  ก็ นอน ดู อาการ ตัว เอง ที่ ห้อง ทั้ง วัน

จน เย็น มัน ก็ ไม่ หาย จน น้ำ ตา กรู ไหล แล้ว อ่ะ ไม่ ไหว แล้ว

ให้ กรู ไป โรง บาล เหอะ จน หก โมง เย็น กิน ยา ตัว เดิม เม็ด ที่ สอง

รอ ดู อีก ถ้า อีก สอง ชั่ว โมง ไม่ หาย จะ ไป แระ

และ มัน ก็ ดี ขึ้น อาการ ปวดบิด แสน ทรมาน ทุ เลา ลง

และ อีก วัน ก็ ดี ขึ้น ตาม ลำ ดับ

แต่เดี๋ยวก่อน!!
เคราะห์กรรม มันยังไม่หมดง่ายๆ เพียงเท่านั้น

มัน ไม่ ถ่าย ซิ ที เนี้ย!!

สอง วัน ก็ แระ สาม วัน ก็ แระ จน วัน ที่ สี่

ท้อง บวม ครับ ท่าน

ปวด เข้ แล้ว โว๊ย !!
(ขอนุยาด นัน ในการใช้ภาษาไทยแบบนี้นะ555)
แต่ โอ้ มาย ก๊อด ไม่ มี แรง ขับ อ่ะ น่ะ ทรมาน มาก

ไม่ อยาก เล่า ต่อ จน ณ วัน นี้ เป็น เวลา 20 วัน แล้ว หลัง จาก ผ่า ตัด

จริง ๆ แล้ว คน ผ่า ตัด ไส้ ติ่ง เนี้ย เต็ม ที่ ไม่ เกิน สอง อาทิตย์

เค้า ก็ หาย กัน แล้ว อ่ะ

แต่ ฉาน เนี้ย ซิ ยัง ปวด เจ็บ แผล ตุ๊บ ๆ อยู่

บาง ที ก็ จี๊ด ๆ นั่ง นาน ๆ ไม่ ค่อย ได้

ท้อง ก็ ใหญ่ จน คน ทัก ว่า ผ่า ไส้ ติ่ง หรือ คลอด ลูก

วัน นี้ จึง ตัด สิน ใจ ไป ให้ หมด ดู อาการ

เพื่อ ความ สบาย ใจ ของ ตัว เอง และ คน รอบ ข้าง

ปรา กฎ ว่า ไม่ เจอ หมอ เลย ต้องไป ใหม่ พรุ่ง นี้ แระ

ขอ ให้ ไม่ เป็น อา ราย มาก ให้ เป็น แค่ ท้อง ผูก ก็ พอ

ขอ ให้ แผล ด้าน ใน หาย ดี อย่า เป็น อะไร ไป มาก กว่า นี้ เลย.

เพราะ ก็ ไม่ ได้ อยาก เป็น แบบ นี้ เหมือน กาน

ไม่ ได้ ปวด ท้อง อ้อน ใคร ทั้ง น้าน

และ ที่ ความ คิด ของ ใคร บาง คน อ่ะ น่ะ

เอา เป้น ว่า กรู จะ คิด ใน แง่ ดี ล่ะ กาน ว่า อยาก ให้ เข้ม แข็ง

..ข อ พู ด ถึ ง ห น่ อ ย เ ห อ ะ..


ชอบโอ้ตแต่ไม่ชอบหนึ่ง
Post date : 24/10/2007 16:57:36 น.
Comment : 1532  x

ปกติล่ะ เราก็ผ่าไส้ติ่งเหมือนกัน เดี๋ยวก็หายแล้ว
อย่าไปคิดว่าเจ็บไม่งั้นจะเจ็บจริงๆ ทำทุกอย่างได้ปกติแต่อย่าหักโหม มัวแต่บอกว่าเจ็บๆๆหงุดหงิดเปล่าๆ ผ่าตัดก็เจ็บทั้งนั้นแหละ
เทอบอกว่าปวดท้องต้องลาหยุด เราว่าเทอคิดมากไม่ก็สำออยไปเองมั้ง มัวแต่อ้อนโอ้ตแล้วเทอก็จะไม่มีวันลุกขึ้นมาได้ตัวเองนะ

ขอบ คุณ มาก แต่ จริง ๆ แล้ว กรู ไม่ ได้ เป็น คน อ่อน แอ อย่าง ที่ ใคร คิด

ออก จะ เข็ม แข็ง กว่า ใคร หลาย คน ด้วย ซ้ำ

แต่ พอ ดี ว่า มี   สะ มี ดี เลิศ ประ เสริฐ ศรี  งัย

กรู เจ็บ นิด หน่อย ก็ ห่วง กรู ซะ มาก มาย

คอย ห่วง ใย ดู และ กรู เป็น อย่าง ดี

เพราะ คน เค้า รัก กัน อ่ะ น่ะ

และ กรู ก็ เข้า ใจ อีก ว่า คน ที่ มี ความ คิด แบบ คุณ คง ไม่ เข้า ใจ

ถึง ความ ห่วง ใย

และ รับ รู้ ถึง ความ รู้ สึก ของ คน ที่ ห่าง กัน จริง ไม่ ได้ หรอก

เพราะ คุณ มัว มอง โลก ใน แง่ ที่ คิด ว่า คน อื่น จะ เป็น เหมือน ตัว เอง

และ กรู ปวด ท้อง ยัง ไม่ หาย ดี กรู ก็ รู้ ว่า กรู ควร หยุด พัก ผ่อน ให้ หาย

เพื่อ ที่ จะ ได้ ไม่ มี ใคร มา สม เพช ว่า ยัง ไม่ หาย แล้ว มา ทำ งาน ทำ ไม

เพราะ กรู โต พอ คิด เอง เป็น และ ก็ ลุก ขึ้น เอง ทุก ครั้ง

  แต่ ไม่ เป็น ราย ค่ะ ชอบ พี่ โอ๊ต ดี แระ   
    ถ้า เกลียด พี่ โอ๊ต ล่ะ หนึ่ง ไม่ ยอม แน่ๆ

สำ หรับ กรู คน รัก มี เยอะ แยะ ไป
มี คน ไม่ ชอบ กรู บ้าง ก็ ได้ กรุ ไม่ ได้ ง้อ มรึง อยู่ แล้ว
เอา ล่ะ ไม่ เล่า เรื่อง น่า เบื่อ แระ ช่าง พวก ปาก ห_ย ปาก ห_า มัน

เค้า ขอบ คุณ พี่ โอ๊ต น่ะ คร่ะ ที่ อยู่ เคียง ข้าง เข้า ตลอด

คน เรา จะ เห็น ใจ กัน ก็ ตอน เจ็บ ป่วย และ ไม่ มี เงิน นี่ ล่ะ

ซึ่ง เค้า ก็ เห็น แระ ว่า พี่ โอ๊ต ไม่ เคย เลย ที่ จะ แสดง ความ รู้ สึก รำ คาญ

หรือ รู้ สึก เหนื่อย ที่ ต้อง ดู และ เค้า ต้อง ตื่น แต่ เช้า หา ข้าว ให้ เค้า กิน

เที่ยง ก็ ต้อง รีบ กลับ ไป หา ข้าว ให้ กิน อีก เลิก งาน ก็ ต้อง รีบ กลับ ไป หา เค้า

เค้า ซึ้ง ใจ มาก ๆ น่ะ

เค้า เป็น คน ที่ โชค ดี จัง เลย อ่ะ ที่ มี คน รัก ที่ ดี อย่าง ตัว เอง

เค้า รัก พี่ โอ๊ต น่ะ รัก ที่ สุด รัก เพียง คน เดียว และ รอ อีก นิด น่ะ

รอ ให้ เค้า หาย ดี เค้า จะ ดู แล พี่ โอ๊ต บ้าง

เพราะ พี่ โอ๊ต ก็ มี โรค ประ จำ ตัว เหมือน กัน

ขอบ คุณ พี่ มู๋หนึ่ง ที่ ให้ คำ ปรีกษา เวลา ป่วย ไข้

ขอบ คุณ ลุง ชีส และ น้อง ดัง ไป นอน เฝ้า ไข้ พี่ คง เบื่อ แย่ เลย เนอะ

ขอบ คุณ แก๊งค์ เด็ก โข่ง + แก๊งค์ เพื่อน ยาย เฒ่า สำ หรับ ดอก ไม้ เยี่ยม ไข้ สวย ๆ

ขอบ คุณ พ่อ แม่ น้อง โน๊ต น้อง นิ ที่ โทร ถาม อาการ พี่ บ่อย ๆ

ขอบ คุณ พี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่ ทำงาน ที่ ไป เยี่ยม

ขอบ คุณ กำลัง ใจ ดี ๆ ใน โลก ไซ เบอร์ นี้ คร่ะ

และ นม ที่ เยี่ยม ไข้ นั้น ป่าน นี้ ยัง ดื่ม มะ หมด เลย อ่ะ เยอะ น่า ดู 

สุด ท้าย แระ หนึ่ง จะ แข็ง แรง ให้ ไว เพื่อ ที่ รัก คร่ะ







!_91_!เพลงนี้ให้ที่รัก : มีเพียงเธอเพียงคนเดียว และ เป็นเพียงเธอเพียงคนเดียว
ที่ฉันขอฝากชีวิตทั้งหมดไว้ โดยไม่มีวันทวงกลับคืน!_93_!

23/10/50

ย้อนไปเมื่อ 3 วันก่อน วันเสาร์ที่แล้ว (20/10/50)

เราได้ไปกินข้าวด้วยกัน พ่อ-แม่-น้องชาย-ฉัน-เธอ

เป็นวันที่ได้อยู่กันครบครอบครัว

"วันเกิดแม่"


อืม... นานแล้วสิ...

ที่เราไม่ได้อยู่กันครบครอบครัวแบบนี้

ล่าสุดวันไหนนะ

(หันไปมองปฎิทิน)

จำไม่ได้... นึกไม่ออกแหะ

*************


ฉันรู้นะว่า เธอก็อยากกลับไปหาอ้อมกอดของครอบครัวเหมือนกัน

ต่อให้เธอจะบอกว่า "ฉันเป็นทุกๆ อย่างของเธอก็เถอะ"

คราวนี้ เธอ-ฉัน

เราไม่ได้กลับต่างจังหวัดกัน "ร่วมเดือน"

ก็เธอ "ผ่าตัด" นี่นา

ป่านนี้ ก็ยังปวดท้องอยู่เลย

ไอ้เจ้าไส้ติ่งตัวดี

มันทำชีวิต เรา เสียศูนย์ไปเป็นเดือน

หวังว่า เสาร์-อาทิตย์นี้ เราจะได้กลับต่างจังหวัดด้วยกัน

*************


ย้อนไป เมื่อ 2 วันก่อน (21/10/50)

เราไป "สัปดาห์หนังสือแห่งชาติ" กันมา

แม่-ฉัน-เธอ

เราไปเพราะอยากไปเจอตัวจริงของ "ริชชี่"

แล้วก็ได้เจอแล้ว ได้ลายเซ็น มาด้วยแหละ

จริงๆ อยากจะพูดอะไรกับเค้าเยอะแยะ

แต่พออยู่ใกล้ๆ ทั้ง

แม่-ฉัน-เธอ

เรา "ยิ้ม" ให้ ริชชี่ กันอย่างเดียว

เธอบอกว่า

ถ้าเมื่อกี้ คิดทัน จะขอจับมือ ริชชี่ สักที

*************

อืม...

เมื่อไหร่นะ เธอจะได้มาอ่านไดหน้านี้

และเมื่อไหร่นะ เธอจะมีอารมณ์ เขียนอะไรให้ฉันอ่านบ้าง

โทษ เจ้าไส้ติ่ง ทำพิษ

ทำเอาเธอไม่มีอารมณ์เขียนอะไรเลย

มาอ่านเร็วๆ หล่ะ "หมูน้อย"

ไปแล้ว

จะไปรับ "หมูน้อย" ของฉันกลับบ้านแล้ว

^____^


*************


24/10/50

หลังวันหยุด "วันปิยมหาราช" มา 1 วัน

วันนี้หนึ่งปวดท้องอีกแล้ว เลยต้อง ลาหยุด

เฮ้อ....

เมื่อไหร่จะหายนะ

ขอให้หายไวๆ จะต้องทำอย่างไรหล่ะ

ฉันก็ได้แต่บอกให้เธอ เข้มแข็ง

เธอก็หาว่า ฉันไม่เข้าใจ

ที่ฉันอยากให้เธอเข้มแข็ง

เพราะว่า หากเธออ่อนแอ ฉันจะไม่มีสมาธิทำอะไรเลย

ฉันไม่ได้หมายความว่า เธอจะต้องหายดี-เดี๋ยวนี้

แต่ทุกๆ คนในที่ทำงานกำลังต้องการเธอ

ฉันไม่อยากให้ใคร คิดว่าเธอ อ่อนแอ

"เจ็บแล้วพักได้ แต่ หายไวๆ นะ"

ยิ่งเธอเจ็บ เธอยังไม่หาย
ฉันยิ่งรู้สึกว่า "ฉันดูแลเธอไม่ดี"

ถ้ายังไม่หายปวดท้อง

จะพาไปโรงพยาบาลแล้วนะ
(ขู่อาการ-ไม่ได้ขู่เธอ)

จะไม่เชื่อใครๆ แล้วที่ชอบบอกว่า

"หลังผ่าตัดก็อย่างนี้แหละ"
"ลำไส้ยังทำงานไม่ปกติ"
"เดินเยอะๆ ก็หายเอง"
"ทานผลไม้เยอะๆ การขับถ่ายได้ปกติ"

เป็นห่วงที่รักนะคับ

อย่าคิดว่า ที่ฉันมาทำงาน
หรือที่ฉันกลับช้าสักครึ่งชั่วโมงเพราะ "ไม่ห่วง"

ห่วงจริงๆ นะ แต่ถ้าฉันทิ้งงาน
เราจะเสียงานกันทั้งคู่เลย



รัก ที่รัก ที่สุด เหมือนเดิมคับ

  ต้องมา Special Edit ตอน 18.00 น.

  เนื่องจากได้อ่าน Comment1532 จากผู้หวังดีคนหนึ่ง

  ขอบคุณสำหรับ ความหวังดี นะครับ

  ถึงไดอารี่ จะเป็นที่สาธารณะ

  แต่ก็โปรด คิดถึง ใจ คนอื่นบ้าง

  ไม่มีใครอยากป่วยหรอกครับ

  ถ้ากล้า ช่วยลงชื่อ - ไดอารี่ - เมลล์ ไว้ด้วยแล้วกัน

08/10/50

หนึ่งกำลังจะ "ผ่าตัด" ไส้ติ่งพรุ่งนี้คับ

 

เริ่มตั้งแต่เมื่อวาน

ตอน 5 โมงเย็น จะขับรถอยู่เลียบด่วนกำลังจะไปหม่ำหมูกะทะกับเพื่อนๆ

แล้ว หนึ่งรู้สึกไม่ค่อยสบาย เลยกลับที่พักกันหน่ะคับ

แล้วเมื่อคืน ตอนสี่ทุ่มครึ่ง หนึ่งก็ปวดท้องมาก

โอ๊ตเลยพาไปโรงพยาบาล หมอเค้าวินิจฉัยเบื้องต้นว่า

เป็น "ไส้ติ่ง" อักเสบ

ให้แอดมิดเลยเมื่อคืน....



เมื่อเช้า 8.30-9.00 ไปอัลตร้าซาวว์

ก็คอนเฟิร์ม ได้อีกทีว่า "ไส้ติ่ง" ชัวร์

นอนรอหมออยู่ครับ....ว่าจะลงดาบเมื่อไหร่

หมอดูอาการมาทั้งวันแล้วเนี่ย... น่าเบื่อที่สุด...

ล่าสุด... หมอบอกว่า น่าจะผ่าพรุ่งนี้ครับ

บายๆ มาบอกแค่นี้ก่อนเน้อ..



ปล.เข้ามาเคลียร์งานด่วนๆ ที่ออฟฟิตนี่อ่ะ

++จะรีบกลับไปดูเมียที่โรงบาลแระค้าบ++




09/10/50


วันนี้ "เอาไส้ติ่งตัวแสบออกแล้ว"

เข้าห้องผ่าตัด ณ เวลา 11.30 น.

โอ๊ตโดนเรียกเข้าออฟฟิตด่วนมาเคลียร์งาน


เป็นห่วงที่รักมากๆ


"อยากให้ที่รัก ฟื้นขึ้นมา แล้วเห็นหน้าโอ๊ตคนแรก"


แต่ป่านนี้ ที่รัก คงจะฟื้นแล้วหล่ะ

มือถือ ที่รัก ก็อยู่ที่โอ๊ตด้วยสิ

ต้องทำสรุป KPI

แต่ไม่มีกระจิตกระใจ จะทำแล้วหล่ะครับ

เด๋วจะรีบขอหัวหน้าไปดูที่รักแล้วหล่ะ

ไม่รู้อีกกี่วัน ที่รัก ถึงจะได้มาอ่านไดอารี่หน้านี้


  ปล.ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคน สำหรับกำลังใจนะครับ







11/10/50


เ มื่ อ วั น อั ง ค า ร

ก ว่ า จ ะ ก ลั บ ไ ป ห า ที่ รั ก ไ ด้

เ กื อ บ ห ก โ ม ง เ ย็ น


ที่รักก็ฟื้นแล้ว
(ที่รักเล่าให้ฟังว่าพยาบาลปลุกตั้งแต่บ่าย 3 ตอนที่พักอยู๋ในห้อง ICU)


โอ๊ตไปถึง เพื่อนๆ ก็มาเยี่ยมก่อนแล้ว

ก็ยังดี ที่มีเพื่อนไปอยู่เป็นเพื่อนก่อนสักแป๊บนึง


เจอหน้าโอ๊ต หนึ่งก็ทำหน้าตาน่าสงสารมากเลย


หน้าบวมนิดนึง...

ยกมือก็ไม่ค่อยไหว ขยับตัวก็ยังไม่ไหว

ขนาดพูดก็ยังไม่ไหว


(ภาพสโลโมชั่น)
ค่ อ ย ๆ ย ก มื อ ม า จิ้ ม แ ก้ ม


โอ๊ต : หิวน้ำเหรอครับ
หนึ่ง : (.......) ส่ายหัว
โอ๊ต : อะไรอยู่ในปากเหรอครับ
หนึ่ง : (.......) ส่ายหัว


ในที่สุด ก็ค่อยๆ พูด เบามาก

เราก็ก้มหัวไปตั้งใจฟัง


หนึ่ง : "ห อ ม แ ก้ ม ห น่ อ ย"


โอ้....โห....

นี่ขนาดเจ็บนะเนี่ย

น่าสงสาร "ที่รัก" ที่สุดเลย



วันนี้ ที่รักค่อยยังชั่วแล้ว

เดินออกรอบ (ออกกำลังกาย) ไปทั้งชั้น

แต่ติดอยู่ตรงลุกเอง และลงนอนเองไม่ได้

เวลาทำท่า Sit-up จะเจ็บแผลมาก

ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ สงสารที่รักที่สุด



วันนี้โอ๊ตต้องมาทำงานแล้วคับ
 
เพราะหยุดมาหลายวันแล้ว

วันนี้ดีนะ ที่ได้น้องดัง (ทอมตัวกลมสุดน่ารัก) มาอยู่เป็นเพื่อนหนึ่ง

(และยังใจดี ทำข้าวราดผัดวุ้นเส้นเจ ให้โอ๊ตเป็นมื้อเช้าด้วย)

ขอบคุณเพื่อนๆ ที่มาเยี่ยมมากๆ

รัก "ที่รัก" สุดๆ

เมื่อไหร่ จะมาอ่านได ไหวน้า....

Special Edit 11/09/50

เพื่อนๆ ในเวป Lesla น่ารักมากมาย

เอาดอกไม้ ไปมอบให้คนป่วยมา

เมื่อกลางวัน วันนี้

แล้วถ่ายรูปไปลงกระทู้ใน Lesla อีกด้วย

เอารูปดอกไม้มาให้ดูครับ




และก็เลยมีรูปที่รักป่วย เก็บไว้เป็นที่ระลึก
โอ๊ตว่าจะไม่ถ่ายรูปเก็บไว้แต่พอดีเพื่อนถ่ายไว้อ่ะนะ
ก็เอามาลงแล้วกัน หุๆๆๆ

เกือบ 20 วัน หน่ะนะ...ไม่ได้อัพได

ค่าต่อฟูล 180 บาท 3 เดือน

ตอนนี้ เดือนนึง อัพไม่เกิน 2 ที 5555

ก็คนทำงานนี่โน๊ะ



ดูจากรูป หน้าตาบ่งบอกถึงสภาวะงานช่วงนี้

ตอนนี้หัวปั่นมากกับการทำงาน

ถ้าจะมีรูปอะไรมาลงได.. มีหรือจะพ้นเรื่องงาน


หายไปไหนมาบ้าง

อืม... ไปออกกองครับ

เดือนนี้ ตะลุยกองถ่าย ^____^



เบื้องหลังฉาก

พิธีกรสาวสวย (คนเดิมกะคราวก่อนซ้อมคิว)

ทีมงานเบื้องหลังอ่ะ
ญ 2 เกย์ 1 ทอมอีก 3 ขาดแต่ ดี้ กะ ผู้ชาย




ตากล้องถ่ายแบบ 3 แอ๊ค ใน 10 วินาที ก็เลยได้มาแบบนี้
ดูเอาแล้วกันว่าใครแบบว่า หน้าเดียว 555

 




 

(ช่วงโฆษณา)
ขายหม้อ ครับ ขายหม้อ....

หม้อตุ๋นใบนี้ ดีสุดยอด!!!

~~ปล. รักจริงๆ ผู้หญิงคนนี้~~

++Special Edit II++

พุธ 03-10-50

  ได้เลย

  ในเมื่อมีคนอยากเห็นทรงผม

  แบบ *พลาด ไปแล้วของโอ๊ต

  เกิน 3 Comment

  ก็ ได้

  เราจะยอมอับอาย

  เพื่อคุณ

  5555555



แต่เดี๋ยวก่อน!!

ยังไม่ให้เห็นหัวฉาน กันง่ายๆ

ขอเริ่มจาก

รูป กองถ่ายอีกกองนึง

ที่เพิ่งไปหลังจากตัดผมใหม่ๆ เลยแล้วกัน

กองถ่ายเรือจำลอง คร้าบ

*เบื้องหน้า*
 
พี่แอ๊ด สุดหล่อเป็นพิธีกร

ปกติ โอ๊ตชอบให้พิธีกรเป็นผู้หญิงมากกว่านะ

(ดูได้จากรูปงานด้านบน 55555555)



*เบื้องหลัง*

รูปพี่คนที่ลูกศรเหลืองชี้

คนนี้อ่ะ สุดยอด

เพิ่งเคยเจอเค้าเป็นครั้งที่ 2 เองนะ

ครั้งแรกตอนเค้ามา Brief งานที่ออฟฟิต

มาเจออีกที ที่กองถ่าย

เค้าพก *พระพิฆเนศ ของกรมศิลปากร สีทองอร่ามเลย มาให้

เค้าบอกว่า

"พอจะออกจากบ้านแล้วนึกถึง

ก็เลยเอามาฝาก

สงสัย*พระพิฆเนศ อยากมาอยู่กับเรา"

หุ้ย....ปลื้มๆ


**********

จบเรื่องงานดีกว่า

มาถึงรูป "ผม" สักทีก็ได้

จริงๆ อายนะเนี่ย

ว่าจะไม่ลงรูปสักพักใหญ่ๆ

รอผมยาว 5555

แต่คุณขอมา

เราจัดให้ !!!

ผมหายไป 70% ดูจากรูปที่ไปถ่ายหม้อ(ตุ๋น) ด้านบน

เมื่ออาทิตย์ก่อน กับรูปนี้ จะเห็นว่า

โอ้....พระเจ้าจอร์จ.... มันโล่งสบาย(กะโหลก) อย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย

(แต่หนึ่งบอกว่า...มีแต่ทอมสูงอายุเท่านั้น ที่ไว้ผมสั้นขนาดนี้ -_-)

ส่วนหนึ่งของเนื้อหา เริ่มเขียนไว้ตั้งแต่สิ้นเดือนที่แล้ว

ที่ครบรอบ 1 ปีที่คบกัน

บางส่วนอยากบอกเธอ
แต่ไม่ได้พูดไป...

เขียนโดย...




เมื่อคืนก่อนเรากลับบ้านด้วยกัน...

เธอสนใจลิ้นชักที่เต็มไปด้วยฝุ่นของฉัน

ฝุ่นเกาะหนา... เพราะฉันไม่ค่อยได้กลับบ้าน


เธอค่อยๆ หยิบมันมาดู...

ฉันไม่อยากให้เธอดู...

เพราะมันเป็นแค่ ซากความทรงจำ ซึ่งมีทั้งดีและร้าย

บางที เมื่อชีวิตปัจจุบัน มัน Happy แล้ว

เราก็ไม่อยากกลับไปนึก กลับไปเห็นอะไร

ที่มันจะทำให้เรา ย้อนนึก ไปถึงอะไรที่มันหวนกลับไปไม่ได้


เธอบอกว่า แค่อยากรู้... จะไม่เก็บมาเป็นอารมณ์

แต่เธออ่านเมลล์เก่าๆ ของฉัน...

อ่านแล้วเงียบ... หันมามองหน้าฉัน

พอฉันไปนั่งใกล้ๆ เธอก็ตีฉัน ด้วยความ หมั่นไส้เกินทน

ใช้สายตาตัดพ้อ พร้อมกับเปรยๆ ว่า

"สมัยนั้น ก็รัก...(ชื่อคนนั้น)...น่าดู"

"ก็รักเค้ามากเหมือนกันหล่ะว้า..."

เธอตัดพ้อ เพราะว่า ฉันชอบพูดให้เธอฟังบ่อยๆ ว่า

"ฉันรักเธอที่สุด"

ก็มันเป็นเรื่องจริง ณ ปัจจุบัน

เวลามันย้อนกลับไปไม่ได้

ณ เวลานี้ "ฉันรักเธอที่สุด"



มาถามฉันเวลานี้...

ฉันก็คงพูดได้ว่า "ก็ฉันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นแล้วนี่หว่า"

--เฮ้อ--

ก็ต้องไปขอ ไปแย่งเอาไปเก็บ ก่อนที่เธอจะหมั่นไส้ฉันไปมากกว่านั้น

"อย่าอ่านเลย อ่านไปก็มาเก็บเป็นอารมณ์"

เอาเป็นว่า ในที่ของเรา...ห้องของเรา

จะมีเพียง "เรื่องราว" ของเรา



...ความทรงจำของเธอ...





ตอนเราย้ายมาอยู่ด้วยกัน

มีของมากมาย ที่เป็นที่ระลึกถึง ความทรงจำเก่าๆ ของเธอ

ฉันก็ไม่ได้ขอให้เธอทิ้ง
(ทั้งๆ ที่ฉันอยากทำมาก)

ฉันแค่ขอให้เธอเอามันไปเก็บไว้

ในที่ของเธอ...

เพราะคงไม่เป็นการดี หากที่ของเรา

ที่ๆ เราจะมีความทรงจำของ "เรา"

จะเต็มไปด้วย จดหมายแฟนเก่า...ดอกไม้วาเลนไทน์...

หรือ รูปคู่ของเธอกับแฟนเก่าเธอ อยู่บนทีวี

ก่อนที่เราจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน

ฉันไปห้องเธอ... ฉันยังต้องเห็นรูปแฟนเก่าเธอทุกวันที่ฉันดูทีวี

ให้ตาย... ถึง เธอบอกว่าเพื่อน

มันก็ อดมองไม่ได้ ทุกทีที่เดินไปกดเปิด...

และเป็นบ้าอะไรที่รู้ ที่ เหม็นขี้หน้า!! ไอ้เพื่อนคนนี้ทุกที

ที่เดินไปกดปิด...

เวลาผ่านมาหลายเดือน กว่าเธอยอมรับว่า "อืม...นั่นแหละรูปแฟนเก่า"

"อืม...จิ๊กซอร์อันนั้น ...(แฟนเก่าเธอ)...นั่งต่อให้อยู่หลายวัน"

"อืม...จิ๊กซอร์อีกอัน...เธอต่อด้วยกัน"

ฉันอยากจะเผามันทิ้ง...

แต่ฉันต้องเป็นผู้ใหญ่ในสายตาเธอ

ฉันจึงต้องขอให้เธอเก็บไว้ในที่ของเธอ

ไม่ใช่ "ที่ของเรา"

เธอเอากลับบ้าน....ฉันเป็นคนช่วยขนความทรงจำเก่าๆ

ของเธอเอาไปไว้บ้านเธอ

และทุกวันนี้ ฉันก็ยังต้องเห็นมันอยู่ที่ฝาบ้าน

ทุกๆ ครั้งที่ไปบ้านเธอ

คนอื่นมองมัน ก็คงคิดแค่ว่า "มันสวยดี"

แต่ในฐานะของฉัน "มันไม่เคยสวยมาก่อนเลย"

อย่างนี้แล้ว เธอยังจะหงุดหงิดฉันไหม

เวลาที่เธอไปบ้านฉัน แล้วเจอความทรงจำเก่าๆ ของฉัน

แต่ฉันไม่ได้เอามันออกมาโชว์

ตั้งแต่คบกับเธอ...

1 ปี แล้ว ที่ฉันไม่เคยรื้อมันออกมาสนใจ

เธอได้อ่านมัน เพราะเธอรื้อ ลิ้นชักเต็มไปด้วยฝุ่น ของฉันออกมา

ฉันแค่อยากบอกเธอว่า



"ต่อให้ฉันเคยบอกรักใคร... มันไม่สำคัญ

เพราะเธอก็เคย บอกรักใครๆ มาเหมือนกัน"

แต่วันนี้ "ฉันรักเธอ"



1 ปี กับ 14 วัน ที่ผ่านมา

คงพิสูจน์ได้

ว่า...

ไม่มีแม้แต่ 1 วินาที ของ 32 ล้าน  7 แสน  4 หมื่น  5 พัน 6 ร้อยวินาที

ที่ฉันจะ รัก ใคร และ  ห่วง ใครมากกว่าเธอ

เธอวางใจได้เถอะว่า วันนี้ และ อนาคตต่อจากนี้...

"เราจะไม่ทำร้ายกัน"

"ฉันจะไม่ให้เรามีความทรงจำ เปื้อนน้ำตา ระหว่างฉันกับเธอ"

ไม่ว่าเธอจะเคยเป็นใคร
จะผ่านอะไรมา
ขอจงอย่าเป็นกังวล
นี่คือ "คนของเธอ"

  ไม่ว่ามันจะเกิดอะไร